Seriously?!?

happy 2nd year blog!

dalawang taon na rin pala no?

iniisip ko, kelan kaya kita titigilan? siguro ‘pag wala na akong reklamo, galit at crush. so siguro not anytime soon.

2am, hindi ako makatulog.

siguro dahil sa bottomless iced tea kanina sa dads. dapat nag-juice na lang ako.

maghaharvest na lang ako sa farmville. ayokong magporn. sawa na ako. ano pa ba ang bago? saturated na ang utak ko.

hindi na lang ako papasok ngayon. wala naman akong gagawin.

hey blog,

you know, i miss our openness, our intimacy.

so today, just want to tell you that i masturbated thrice yesterday. No, actually twice, because the 3rd happened at 3am today.

so there you have it.

babasagin ko ang pananahimik ng blog na ito para sa isang napakahalagang pangyayari sa buhay ko. Pagkatapos ng hindi ko mabilang kung ilang buwan na, nakita ko ulit si crush no. 1.

hindi na sya kasing cute tulad ng dati. siguro puyat. napansin ko rin na kumekembot pala sya ‘pag naglalakad. ang malanding yun..

three months ago bumili ako ng ab exercise machine. yung karaniwang binibenta sa mall na color green  at may gulong sa likod. nalalakihan na kasi ako sa tyan ko. conscious effort na ituck in ko sya kapag naglalakad ako lalo na ‘pag nakakasalubong ko yung crush ko.

hindi ako sanay magsit-ups. tanda ko pa nung high school ako, nung physical fitness test, kinuntsaba ko yung partner ko na dayain na lang yung result nung sit ups, hindi ko talaga kaya yung required e.

ang plano ko, gamitin yun binili kong machine araw araw, kahit 100 lang isang araw, total ang dali lang naman nyang gamitin. sabi ko sa sarili ko, baka ‘pag may naging resulta, e maengganyo na akong maggym. pero dahil kung hindi busy e tamad, hindi ko rin ito nagagawa religiously.

sa paglulurk ko sa mga blog, meron akong napakinggang podcast na nakapagpaisip sa akin. ang sabi – outside change can cause inside change. kaparehong konsepto na ginagamit ni bayani fernando.

kaya parang gusto ko nang maggym. baka sakaling totoo at makatulong sa naghihingalo kong self esteem.

pero ayoko kasing makipagsabayan sa mga malalaki ang katawan. nakakainsecure rin. so siguro, balik muna ako dun sa ab exercise machine na binili ko. one step at a time.

note: hindi daw pala effective ang mga ab exercise machine kapag hindi ka rin nagcardio. hayzz.

kung meron akong namiss nung college ako, yun yung panonood ng uaap cheerdance competition. either kasi may pasok ako, o meron akong kailangang ipasang requirement o naubusan na ako ng ticket. pangarap ko pa namang makicheer ng Uhhhh-nibersidad ng PilipinAAAAs habang pinapanood ang UP pep squad.

congrats nga pala sa mga winners ng uaap cheerdance competition:

up pep squad – no. 1 pa rin kayo sa puso ko. para sa akin, pinakaexciting ang mga stunts nyo. and let’s face it – yung routine nyo naman talaga ang inaabangan ng mga tao.

ateneo blue babble batallion – in fairness, maganda ang costume nyo tsaka si sari campos.

feu cheering squad – napaaray ako dun sa stunt nyong nilalagay yung paa malapit sa pisngi. ano ba tawag dun? ‘di ko masyadong gusto yung manok concept (?), pero feeling ko deserving nyo namang manalo. in fairness, dininig ni bro yung dasal nyo ha.

dahil nagsasawa na ako sa dati mong theme.

dahil naniniwala ako sa ipinaglalaban ng blackle. well sort off..brown pala yung background nito, hindi black. pero close enough.

dahil favorite ko talaga ang apple/lime green at sky blue.

dahil ang boring ng theme na emire.

eto na ang bago mong itsura blog. you deserve it, magdadalawang taon ka na rin pala no? akalain mo yun. e pinanganak ka lang naman dahil sa boredom at sama ng loob.

pero hindi ko lang talaga gusto yung flower na header. pasensya na, hindi yata pwedeng icustomize yun e.

hindi pa rin ako makaget-over sa nangyari kahapon. nagemail kasi yung manager sa akin ng ganito:

if person  A and person B approves, consider this as my approval.

natataranta ako na ako nung mga panahong ‘yon . may deadline kasi yung kailangan kong gawin at magagawa ko lang yun kung meron akong sapat na approval. kaya naman nung nareceive ko ang email sa taas, nabasa ko kung ano ang gusto kong mabasa:

…consider this as my approval.

o well, para paikliin ang istorya, nagkaissue dun si person A. nagsorry naman ako.

ang hindi ko lang matanggap, yung coldness nya habang nagsosorry ako. para bang gumawa ako ng isang bagay na makakapagpabankrupt ng isang kumpanya.

ang totoo nyan, sa tingin ko tama naman yung ginawa ko dahil kung hindi ko nagawa yung ginawa ko on time, magiging mas malaking problema. tsaka wala akong nakikitang napakalalim na dahilan para hindi ko gawin ang dapat kong gawin. so ang point ko lang, oo may mali ako, pero i don’t deserve that attitude. in fact i did him a favor. hindi dapat ako nagiguilty.

nakakafrustrate dahil nakatali ako sa mga taong katulad nya. feeling ko kailangan ko laging maging kiss-ass. nung mga panahong ‘yon, mas alam ko kung ano ang mas tamang gawin pero dahil lang sa mas mababa ang posisyon ko sa kanya, talo ako.

Nasabi ko na – hindi natuloy yung pag-eend ng contract ko. Swerte na rin kasi wala namang nagworkout sa mga pinag-applyan ko at kami yung unang batch na inextennd nila. Face saver -  kasi syempre ayokong mabakante. Darating pa naman yung pinsan ko galing amerika at pag nalaman nun na wala na akong trabaho at hindi ako regular, sasabihin nun, “Sa UP ka pa naman nag-aral, pumayag ka sa ganyan?” inaamin kong nasasaktan ang ego ko sa ganitong set-up. Minsan gusto kong sabihin sa mga leads at managers dun sa opisina na mas magaling pa ako sa kanila at nagtataka ako kung bakit sila nandun at ako nandito lang. pero katulad nga ng sabi nila, iba ang “real world” sa eskwelahan. kung naranasan mong mailagay sa pedestal nung nag-aaral ka pa, sa totoong buhay, pwedeng dedmahin ka lang nila.

Marami akong reklamo sa trabaho – unfair treatment, mismanagement blah blah etc etc . Sumasagi na rin sa isip ko na lumipat pero wala pa talaga ako sa tipping point e. kinumbinsi ko ang sarili ko noon na ayaw ko na, pero hindi ko maitatanggi na napamahal na ako sa mga tao dito. Safe zone ko siguro ‘to no? kailangan ko pang bumwelo kung magtetake ng risk.

So balik sa normal ang lahat. Hindi na ako masyadong nakakapagblog dahil as usual, tumatambak ang trabaho ko, at nadagdagan pa. nakakastress na nga e.

Bakla nga pala yung seatmate ko ngayon. Kamukha nya si chokoleit. Kaya bombarded ako ng mga sexcapades nya. Minsan sabi nya sa akin nung napansin nyang panay ang pagpapakamartir kong mag-overtime na bigyan ko naman daw ng buhay ang sarili ko. Ang gusto nyang sabihin sa tingin ko e magkaroon ako ng night life, makipagcasual sex o makipagboyfriend. ganun ba dapat idefine ang pagkakaroon ng buhay? kung yung mga bagay na yun ang magbibigay ng excitement sa buhay ko, alam kong hindi yun ang magpapasaya sa akin.