in search of a media player Disyembre 28, 2008

masyadong mahal ang itouch at ayoko ng high maintenance na gadget. hindi ko ‘yun magagamit kapag kakakain ko lang ng chippy.

parang nalalakihan ako sa ipod classic. babakat sya kapag nilagay ko sa bulsa ng long sleeves ko na parang rectangular boob. tsaka kailangan ko ba talaga ng 120 GB?

ok na sana ang ipod nano. astig tingnan (lalo na kung apple green), madaling inavigate, mataas ang memory at portable.

pero nung nakita ko ang isang  ‘to parang nagbago ang isip ko:

zen

Creative Zen

• 16 GB din
• may FM radio (pwede kong mapakinggan si mr. fu)
• malaki ang screen (ang major reason ko kung bakit naisipan kong magshift ng music player)
• may alarm clock
• drag and drop (hindi ako sanay mag itunes)
• may voice recorder (pwedeng pang-ambush interview)

maganda ang nakita kong mga reviews at based from experience, may ibubuga talaga ang creative. portable din sya – kasing laki lang daw ng credit card. ang problema ko lang, mukha syang camera.

to sum up:

ipod – beautiful without much substance (infatuation)

creative zen – not as beautiful but with substance (love)

acquired taste Disyembre 21, 2008

nagluto ako ng sushi kanina. nag-uwi kasi ng nori yung tito kong galing korea. sayang naman kung hindi magagamit. bumili na lang ako ng crab sticks at pipino. dahil walang japanese rice, malagkit na hinaluan ng ordinaryong bigas na lang ang ginawa kong substitute. tapos nilagyan ko ng mayonnaise at keso – parang sandwich lang.

“never say die food” ko ang sushi. eto kasi yung pagkaing paulit-ulit kong binibili kahit hindi ko talaga sya gusto. ang ganda nya kasing tingnan at natatakam talaga ako kapag nakakakita ng mga taong sarap na sarap sa pagkain nito.

college na ako nung una akong nakatikim ng sushi mula sa Robinson’s supermarket. late bloomer – pinalaki kasi kami ng mga magulang namin sa pag-aakalang jollibee lang dapat ang kinakainan ng mag-anak sa tuwing lalabas sila. bandang high school na lang ako nagkalakas ng loob sumubok ng iba – nung narealize ko na medyo nakakahiya para sa edad ko kung hindi ko pa nararanasang makakain sa kfc o kaya wendy’s.

hindi ko naman talaga nagustuhan yung sushi nung una ko syang natikman. hindi ko gusto yung manamisnamis na mahilawhilaw na lasa. pero hindi ako nadala at inulit kong tumikim sa pangalawang pagkakataon kasama ng isang kaklase sa pag-aakalang magkakaroon ako ng acquired taste para dito. katulad nung una, nakakatatlo pa lang ako,  parang gusto ko nang sumuka.

sa pagkakataong ito, kung kailan ako na mismo ang nagluto at siniguro kong luto lahat ng sahog na nilagay ko, hindi ko pa rin nadevelop ang acquired taste na inaasam ko. narealize ko na yung nori pala ang ayoko. ‘yun ‘yung nagbibigay ng hilaw na lasa.

pero in fairness, nagustuhan sya ng kuya ko at sabi nya, gumawa daw uli ako ‘nun. natuwa naman ako dahil first time may pumuri sa luto ko.

figure it out Disyembre 15, 2008

magkasabay kami ni mitch na naglalakad noon. natanong ko sya kung naranasan na ba nyang madepress na hindi nya matukoy kung ano ang eksaktong dahilan. oo daw at normal lang daw ‘yun paniguro nya. ang ibig sabihin nyan – pwedeng dumadating talaga yung ganung pakiramdam sa isang tao o pareho kaming abnormal.

ano bang problema ko? marami. para kasing naghalohalo sila tapos bumuo ng isang problemang hindi ko na maintindihan.

nalipat ako ng team. masaya ako sa dati kong team kasi united ang masayahin ang mga tao. dun sa nilipatan kong team, watak watak at may sarisarili silang mundo. yung lead namin ngayon, meron kung ano sa kanya na hindi ko gusto.  namamahiya pa sya ng tao. tapos kaboses pa ng chipmunks. dagdagan pa ‘yan ng  isang papampam na project na hindi ko maintindihan kung bakit pa ako kailangang ilagay dun.

feeling ko, ang dedicated ko sa trabaho pero wala namang nakakapansin. bakit ko ba pinapagod ang sarili ko sa mga taong wala namang pakialam?

dalawa sa pinakaclose ko sa opisina ang nagresign na. sila yung isa sa mga major reason kung bakit naeenjoy ko ang trabaho ko. wala na akong fashion adviser. wala na akong kalandian kapag stressed ako. sana maging masaya sila sa buhay may asawa.

eto ang weird. parang nakalimutan ko na kung paano magdasal. yung parang salita lang ako ng salita pero parang wala Sya. parang may kung anong gap na kami ngayon.

tapos minsan nafifeel ko yung parang kahit saan ako tumingin, lagi akong insufficient. ano ba namang ‘tong mga insecurities na ‘to?  bakit ngayon pa nakisabay?

anyway, hindi ako kasama sa mga hinikayat na  mag leave. hanggang December 24, may pasok pa rin ako.

bad trip pa yung konduktor sa bus kanina – pinatay ba naman dun sa part na sasagot si karylle sa mga paratang ni marianne.