pieces Agosto 30, 2008

may tendency pala akong maging sugarol. napagastos ako ng P100 sa pagtaya dun sa isang booth sa star city. mamimingwit ka ng mga rubber ducks at depende sa kulay ng pwet nung bibe ang magiging premyo mo. nanalo ng jumbo stuff toy yung pinsan ko kaya naengganyo ako. hindi naman talaga ako mahilig sa mga stuffed toy dahil bukod sa hindi naman ako naglalaro nun, hindi sya bagay idisplay sa bahay namin. ewan ko ba, nakakaexcite kasi kapag nanalo ka ng isang malaking bagay. ang cool kapag naglalakad ka sa isang amusement park bitbit ang isang napakalaking stuffed toy. in the end, dalawang maliit na minikang key chain ang napanalunan ko. palagay ko, sampung piso lang ang isa nun sa divisoria.

—–

meron akong natutunan – after a long weekend, wag kang sasakay sa MRT gamit ang bago mong sapatos for the obvious reasons. shit, gusto ko talagang balyahin yung mga nagbinyag sa sapatos ko nung mga time na yun.

—–

ang tanga tanga ko. lagi akong gabing umuuwi pero hindi ko nirereflect as over time. dapat bigyan nila ako ng martir na employee award.

—–

problema ko yung isang project ko. paano ako magiging close sa mga tao dun kung tatlong beses sa isang buwan ko lang sila nakikita?

—–

minsan iniisip ko kung alin ba talaga ang naeenjoy ko sa trabaho ko – yung ginagawa ko, o yung katabi ko sa cubicle? sana yung ginagawa ko kasi in 6 months time, pupunta na ng australia yung katabi ko para magreunite sila nung asawa nya. yung katabi naman nya na close ko rin, pupunta na sa america para mag-asawa. yep, uso ang asawahan sa office namin. at lahat halos sa kanila gustong mag-abroad. lagi kong kinukumbinse ang sarili ko na hindi sa pagaabroad nasusukat ang tagumpay ng isang tao. ganito pa rin kaya ang pananaw ko limang taon mula ngayon?

—–

noong nakaraang dalawang linggo, ilang beses kong tinangkang mag-update. pero gabi na ako laging nakakauwi at hinihigop lahat ng MRT ang lakas ko para magblog.

quirk Agosto 10, 2008

meron akong ugali na kinaiinisan dito sa bahay namin. kapag stressed ako, o kaya pagod, o kaya malalim ang iniisip, nagshushutdown ako nang literal. ang ibig sabihin nun, wala akong gustong gawin kundi ang mahiga at manood ng TV. ayokong makipagusap o kahit gumalaw man lang. gusto ko lang mapag-isa sa kwarto dahil ayokong makasakit ng damdamin. kapag nasa ganitong mood kasi ako, kahit napakaliit na bagay ay pwede kong ikagalit. kahit nga yung mga bagay na hindi ko naman dapat kainisan, kinaiinisan ko.
in short, i turn into a very cold and hostile being.

ang teorya ko, paraan ito ng katawan ko para magconserve ng energy. gademet. i’m so full of crap. bakit ko nirarationalize ang napakapangit na ugaling ito? hindi tayo produkto ng mga instincts at urges – we can always choose to be otherwise. thinking about it, pwede ko namang piliing wag maging ganito. hay.

gusto ko ‘tong baguhin. kaso, kadalasan narerealize ko lang yung mali kapag may nasaktan na. nakakaguilty kapag nareredirect ko sa mga maling tao yung kabadtripan ko sa buhay – lalo na sa pamilya ko.

oily Agosto 2, 2008

dear blog,

hindi na ako masyadong makaupdate dahil nakakahiya sa opis. kung yung mga matatagal na dun nahihiyang magfriendster, ako pa kaya. isa pa, baka macompromise yung anonymity ko. alam mo naman, pinangagalagaan ko yun. hindi dahil sikat ako pero wala lang. hindi na ako makakapagblog nang maayos ‘pag ganun. ‘pag nagkataon at may nakakilala, baka mapagtripan kitang burahin. syempre ayoko namang mangyari yun. tsaka nakakasiguro ako na may workplace monitoring na nangyayari. hindi ko pa ito masyadong kabisado kaya hinay hinay muna sa blogging. pero ‘wag kang mag-alala, may naiisip na akong paraan.

nakakainis na nakakatuwa ang pamahal na pamahal na presyo ng langis ngayon. nakakaasar dahil ang mahal mahal na ng 1 pc chicken joy ng jollibee. tsaka lahat yata ng tao ay sa MRT na sumasakay. kapag uwian, limang tren na ang dumadaan, di pa rin ako nakakasakay.sanay ako sa gitgitan ok. limang taon din akong sumakay ng LRT. pero iba ang level ng MRT. naturingang mga professionals ang mga sumasakay dun pero kung mangbalya daig pa ang football player. nagpapasalamat na rin ako dahil matangkad ako. advantage ito lalo kung siksikan ang tao. titingala lang ako, makakalanghap na ako ng malamig na hangin. kawawa yung mga babaeng maliliit na kasabayan kong makipagitgitan. bukod sa napakadali nilang maitulak, pakiramdam ko nasusuffocate sila. kaya sana, utang na loob, yung mga buntis, dun na sila sa lugar na inilaan para sa kanila dahil pag nagkataon baka mapaanak sila. nung isang linggo lang, may buntis akong nakasabay sa male section. pinaupo naman, pero pahirapan naman paglabas.

sa isang banda, natutuwa ako dahil maprepressure ang mga taong humanap ng alternatibo sa langis. hopefully magtuloy tuloy ang pagbaba ng demand nang makarma ang sinumang walang konsyensyang hoarder. at para rin hindi na nakasalalay sa mga kumpanya ng langis ang buhay natin.

bakit langis pa kasi ang napagtripan ng mga tao? nakakaglobal warming na, non renewable pa. tsaka unfair. ang lagay, mga arabo lang ang yayaman? sana yung maiimbentong future fuel gawa sa mga bagay na dito lang sa pilipinas makikita para maramdaman din nila kung ano ang pakiramdan ng may humahawak sa kanila sa leeg.