Dalawapu’t isang taon na pero hanggang ngayon wala pa ring impact sa akin ang araw ng mga puso. Although nung grade three ako, naaalala ko na naging king of hearts ako. Nakalimutan ko na kung bakit o kung anong criteria ba ang ginamit sa pagpili nun. Basta sabi ni Mrs. Mogado ako raw yung King of Hearts. Period.
Ayokong sirain ang mood ng araw na ito. ayoko ring kwestyunin ang okasyong ito. Hindi namang masamang maglaan ng araw para ipagdiwang natin ang pag-ibig natin sa ating mga minamahal. Ang ayoko lang, kapag dumarating ang araw na ito at hindi ka naman romantically involved kanino man, aminin mo man o hindi, parang may kurot pa rin. Para kasing kulang ka. Oo, pwede mo ngang ipagdiwang ang okasyong ito kasama ng iyong kaibigan, pamilya. Pero gusto ko rin namang icelebrate ito with someone na meron akong malisya. Gusto ko ring makipagdate. Gusto ko rin ng first kiss(although technically speaking, hindi na possible yun). Ayoko na ng meaningless sex. Oo nagrereklamo ako.. Kung dalampung isang taon na kasi at ganito at ganito palagi, nakakasawa rin naman. Ano ba ang mali sa akin? Sadya bang ipinanganak ako na walang swerte sa aspetong ito ng aking buhay. Bakit yung iba, kahit mukhang paa, hitik sa lablayp? Unfair talaga ang buhay.
Kanina, talagang bumabaling ako ng tingin kapag nakakakita ako ng mga love birds. Para kasi sinasabi nila sa akin na para sa kanila lang ang araw na ito. Isa pa unhealthy raw kasi na tinatakam mo ang sarili mo sa isang bagay na hindi mo naman kaagad makukuha.
Eto lang siguro ang kailangan ko ngayon. Ang ilabas ito dito sa blog ko. So what kung wala akong love life?
“But seek first His kingdom and His righteousness, and all these things will be added to you.” -Matthew 6:33
